Dias perfeitos (Wim Wenders)

O que torna um dia perfeito ?
Assisti ao filme "Dias perfeitos" do diretor alemão Wim Wenders recentemente e o longa se tornou o meu filme favorito de 2024.
O que mais me cativa nesse filme é que ele é composto de silêncios. Seus parcos diálogos nos dão oportunidade de prestar atenção nos tons da paisagem, nas luzes e também nas sombras que elas formam, na música, na fotografia e até mesmo nas feições do protagonista que dizem muito sem dizer quase nada.
Hirayama é um homem simples que ganha a vida limpando banheiros públicos em Tóquio. O enredo do filme se dá em acompanharmos a sua rotina sempre a mesma que se inicia com o varrer da rua na sua vizinhança (seu despertador nada convencional), momento em que ele levanta, rega as plantas, escova os dentes, coloca a sua farda, pega um café na máquina que fica no estacionamento do seu prédio, entra na sua van, escolhe uma fita cassete e dirige ouvindo The Animals, Van Morrison, Rolling Stones, Lou Reed, Nina Simone, entre outros.
Á propósito, o título do filme faz referência à música Perfect Day do Reed que fala sobre um dia passado junto à pessoa amada, alimentando animais no zoológico, vendo um filme, tomando uma bebida no parque e depois indo para casa.
Algo que me chamou bastante atenção foi a maneira minuciosa, cuidadosa e concentrada com a qual Hirayama realiza seu trabalho. Ele não está lá pensando em quanto tempo falta para acabar o expediente. Ele apenas faz o que precisa fazer naquele momento , dedicando a cada ato uma atenção plena.
Isso não significa que o filme passa uma glamourização de uma rotina exaustiva de trabalho, mas o tom de que a vida acontece no agora está sempre presente.
Ter presença no presente é algo que, para mim, os orientais sabem muito mais do que nós e Hirayama sabe melhor que ninguém.
Esse é, inclusive, um ensinamento que ele passa para a sua sobrinha que o visita de surpresa.
"Da próxima vez é da próxima vez. Agora é agora"
Essa filosofia de vida deriva de um termo japonês, "Komorebi", que significa "raios de sol através das folhas ". Ele descreve o momento exato em que a luz passa pelas folhas das árvores criando sombras no chão. Para os japoneses, esse momento é único e irrepetível e é um convite à contemplação e à conexão com a natureza.
Komorebi fala de agora, do momento presente, da pausa para observar o mundo ao redor.
No filme, essas sombras formadas pela luz ao passar pelas copas das árvores são eternizadas através das fotografias que o protagonista tira na sua câmera analógica.
Aliás, nem só de limpar banheiros públicos vive Hirayama. Ele é amante da literatura, da música e da fotografia.
Seus "dias perfeitos" terminam sempre na companhia de um livro.

Palmeiras Selvagens de William Faulkner, Árvore de Aya Koda e Eleven de Patrícia Highsmith são os títulos que fazem companhia a Hirayama nas noites de solitude em sua modesta residência ao estilo japonês, sem muitos móveis, coberto com um tatame que favorece a apreciação do toque dos pés descalços e uma iluminação limite.
A estética da residência de Hirayama lembrou-me e bastante o ensaio de Junichiro Tanizaki, "Em louvor da sombra" , que já tem resenha aqui no blog.
Tanizaki nos fala nesse ensaio que para os orientais, de um modo geral, há outros prazeres estéticos para além do visual. Eles aprenderam a extrair a beleza através das sombras, diferente de nós ocidentais, que utilizamos a luminosidade em tudo.
Um tema também presente nesse ensaio e que é explorado no filme é a dualidade entre o antigo e o moderno.
Hirayama escuta suas músicas em fitas cassete bem ao estilo anos 80, o que choca sua sobrinha, acostumada a ouvir músicas em streamings nos seu iPhone.
"Dias perfeitos" fala também das pequenas gentilezas com as quais somos presenteados diariamente e nem percebemos. Ao terminar sua jornada de trabalho, o protagonista come costumeiramente no mesmo estabelecimento e é servido sempre acompanhado da mesma frase:
" Pelo seu trabalho duro."
Achei isso de uma sensibilidade incrível.
Mas apesar da rotina rigorosamente a mesma, o filme também mostra que a vida, com seus encontros e desencontros, é feita também de imprevisibilidades, como a chegada inesperada de sua sobrinha que não via desde criança e o reencontro com a sua irmã.
Esse reencontro revela feridas que o protagonista carrega consigo e que provocaram a quebra dos vínculos familiares. Ele abraça a irmã e chora.
Mas amanhã "é um novo amanhecer, é um novo dia, é uma nova vida para mim, sim . E estou me sentindo bem" como diz a tradução da música Feeling Good de Nina Simone.
No final das contas, o dia para ser perfeito, não precisa ser extraordinário. Ele só precisa ser vivido. Algo que para esse tempo em que estamos imersos nessa perspectiva de uma vida superprodutiva e hiperconectada, é difícil perceber.
"Dias perfeitos" me lembra que é possível trazer a felicidade para o momento presente e que essa ideia que o capitalismo nos vende diariamente de que só seremos felizes em outro momento, fazendo outra coisa, sendo outra pessoa, não é verdade.
Com o tempo aprendemos que os dias perfeitos são os mais comuns.
Extras:
O filme encontra-se disponível nas plataformas: MUBI, PRIME VÍDEO.
Tem no YouTube o filme completo e gratuito, porém sem legendas :
No Spotify tem uma playlist com a trilha sonora do filme e que é maravilhosa:




What interests me about choosing a comfortable place for a short stay is how a broad idea becomes part of an ordinary day. The rhythm of a stay depends on practical details as well as the view. With Blairmount in mind, short break accommodation feels like a topic worth exploring one question at a time. A simple comparison would help me picture the differences without rushing towards a fixed answer. What would you want to know before choosing an unfamiliar place to stay?
I keep coming back to the everyday side of creating welcoming community activities, where a simple detail can lead to a wider question. A small shared activity can help people contribute without needing to know everyone in advance. I would connect Beverleynielsen with community participation ideas through an ordinary example rather than a broad claim. The smaller details are what I would want to return to, especially when an explanation feels too broad. What would make an invitation easier for a newcomer to accept?
Trong quá trình đọc các thảo luận, mình có để ý thấy QS88 được nhắc qua nên thử vào xem cho biết. Mình chỉ xem nhanh tổng thể chứ chưa tìm hiểu sâu, nhưng cảm giác ban đầu là cách trình bày khá thoáng, bố cục rõ ràng, nhìn vào không bị rối mắt.
Trong quá trình đọc các thảo luận, mình có để ý thấy v799s.com được nhắc qua nên thử vào xem cho biết. Mình chỉ xem nhanh tổng thể chứ chưa tìm hiểu sâu, nhưng cảm giác ban đầu là cách trình bày khá thoáng, bố cục rõ ràng, nhìn vào không bị rối mắt.
Mình hay chú ý đến giao diện khi lần đầu tìm hiểu một nền tảng giải trí trực tuyến. Với e39app.com mình thấy cách bố trí các khu vực tương đối đơn giản và những nội dung chính khá dễ tìm. Cá nhân mình nghĩ kiểu trình bày này phù hợp với người thích xem nhanh mà không phải mất nhiều thời gian làm quen.